UYAN BİLİNCİM UYAN…


İlkbahar geldi, Yapraklar filiz verdi Toprak uyandı Uyan bilincim uyan. Beyaz, mor, sarı, pembe kır çiçekleriyle doldu Ağaçlar yeşilin binbir tonlarında… Gökyüzü masmavi, Güneş yüzümüzü ışıl ışıl aydınlatıyor Uyan yüreğim Uyan Uyan bedenim Uyan Uyan aklım Uyan Uyan yaşama sevgim UYAN

***

Canım kızkardeşim Olcay Ünver’in Anısına……

Olcay Ünver
(1966 – 2018)

 

©Bircan Ünver

26 Kasım 2017 tarihinde geçirmiş olduğu ağır bir kalp krizi sonucu kapanmış olan bilincinin açılacağı ümidiyle ve onun ağzından kendisi için hastanede yanında refakatçi olarak kalmış olduğum günler ve haftalarda zaman zaman “Uyan Bilincim Uyan” diyerek kendisine masaj yaparken bölük pörçük seslendirmiş olduğum satırların bir düzenlenmesidir. Bu süreçte, “Uyan Bilincim Uyan” ifadesinin kendi bilincine bir komut olmasını hedefledim her seslendirişimde… Son nefesini verene kadar da, hep tıbbi bir mucize olacak, bilinci açılacak ve aramıza yeniden katılacak, diye ümit ettim!

Bircan Ünver (ablası), 6 Temmuz 2018, İstanbul

 

I.
UYAN BİLİNCİM UYAN…

İlkbahar geldi,
Yapraklar filiz verdi
Toprak uyandı
Uyan bilincim uyan

Boğaz’ın yamaçları
Beyaz, mor, sarı, pembe kır çiçekleriyle doldu
Ağaçlar yeşilin binbir tonlarında…
Gökyüzü masmavi,
Güneş yüzümüzü ışıl ışıl aydınlatıyor

Uyan bedenim Uyan

Yine Nisan ayı geldi
Kuşlar cıvıl cıvıl ötüyor
Ağaçlarda mor erguvanlar açtı

Açıl bilincim açıl

Oğlum geldi
Gözleri pırıl pırıl ellerimden tutuyor
İçime ışıklar doldu

Uyan Yüreğim Uyan

Bahar geldi
Yaşamın ümitleri yeşerdi…
Her yer cıvıl cıvıl

Uyan bilincim Uyan

Uyan yüreğim Uyan
Uyan bedenim Uyan
Uyan aklım Uyan

Uyan yaşama sevgim UYAN

Uyan güzel anılarım UYAN
Uyan günlerim UYAN
Uyan geleceğim UYAN
Uyan düşlerim UYAN

Uyan hemen şimdi UYAN
Uyan hemen şimdi UYAN

Daha yaşayacak çok şey var…
Daha yaşanacak çok şey var…
Daha paylaşacak çok şey var…

BİLİNCİM UYAN ARTIK…
UYAAAANNNN…
UYAN BİLİNCİM UYAN

II.

Uyanamadan
Yeniden Uyanışı
Yaşayamadan
Yaşama sevinci
Yasama tutkusu
Dopdolu bir insan
Canımızdan bir parça
Ailemizin ağacından
Kocaman bir dal
Çoook çoooook erkenden
Geride sevdiklerinde
Devasa sarsıntılar bırakarak
Yüreği, bir kuş misali
Uçup gitti aramızdan
Topraktan gelen bedeni
Kavuştu toprağa
Kavuştu gökyüzüne
Kavuştu uzayın kanatlarına
Giderken…
Geride çok sevdiği bir evlat
Yaşadığımız sürece hep var olacak
Ve yaşayacak
Sayısız anılar bırakarak gitti…

III. 

YÜREĞİM YANIYOR,
SENİN DE YANMASIN…
YÜREĞİMİZ YANIYOR,
SİZİN DE YANMASIN…
YÜREĞİMİZDEN KOCAMAN BİR DAL KOPTU,
SİZİN DE KOPMASIN…
VE KİMSE GERİDE
HİÇBİR ÇOCUĞU
NE ANNESİZ NE DE BABASIZ BIRAKSIN…

[Devamı İçin]

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: