Şairlerden «Bir Demet Çocuk» : Çınarı yıkmak için…


Baltayı köküne indirir, hainler!

Çınarı yıkmak için
baltayı köküne vururlar.
evi yıkmak için
sokarlar kundağı temele.
Kartal uçmaz olur
kanadı kırılınca.
düşünebilir miyiz
başımız vurulunca?
yk002
Onlar köküdür memleketin,
dallara yürüyen su
bu kökte saklıdır.
Onlar umudun temeli,
onlar kanadı hürriyetin,
halkın aklıdır.
Kaç kere kaç yerde baltalandı kök
yürümez oldu su
dallar kurudu.
Kırıldı kanat
öldürdüler aklı;
Ve sonra yolladılar insanları salhaneye.
Çünkü böyledir
asrımızın gerçeklerinden biri.
Nazım Hikmet

© photocredit

***

düşünebilseydin eğer doğduğunda
örtülmeden öğreneceklerinle bildiğin
konuşabilseydin ağlamanı kesip
belki de birşeyler öğrenebilirdin

Bülent Ecevit – Çocuk

*

Her çocuk bir nur topudur,
Paçavralar içine bile düşse
Bir nur topudur.
Dar çağlara gelmese,
Değmese hoyrat ayaklar,
Çamurlara belenmese
Her çocuk bir nur topudur.
El üstü tutulunca,
Çimli sahalarda
Gezdirip koşturunca
Güler nazlı, güzel
Göklerde bir uçurtma.
Örselenmiş doğmuşsa
Onarılsın ister,
Baksınlar, korusunlar
Ana baba yanında olsun ister,
Tanrısal dilekler:
Her çocuk bir nur topudur.

Behçet Necatigil

*

Birden işitilmez olsun ayak seslerim;
Gölgem bir başka sokağa sapıversin;
Unutayım bir anda her şeyi,
Nerde oturduğumu,
Bir tuhaf adem olduğumu Can adında.
Aklım arayadursun başka kapılarda kısmetimi,
Ben, bilmediğim sokaklarda bir başıma;
Gönlüm öylesine geniş, öyle ferah,
İlk defa görmüş gibi dünyayı,
Bir şaşkınlık içinde, yeniden doğmuş gibi;
Hatırlamam artık değil mi, dostlar,
Hatırlamam artık garipliğimi?

Can Yücel – Kayıp Çocuk

*

Abe şair,
bizim de bir çift sözümüz var «aşka dair.»
O meretten biz de çakarız biraz..
Deli çığlıklar atıp avaz avaz
burnumun dibinden gelip geçti yaz
sarı tahta vagonları
ter, tütün ve ot kokan bir tren gibi.
Halbuki ben istiyordum ki gelsin o
kırmızı bakır bakracında bana sıcak süt getiren gibi…
Fakat neylersin, yaz böyle gelmedi,
yaz böyle gelmiyor,
böyle gelmiyor, hay anasını… şey! ..
EEEEEEEEEY…
kızım, annem, karım, kardeşim, sen
başında güneşler esen altın gözlü çocuk,
altın gözlü çocuğum benim;
deli çığlıklar atıp avaz avaz
burnumun dibinden gelip geçti de yaz,
ben, bir demet mor menekşe olsun getiremedim sana!
Ne haltedek,
dostların karnı açtı kıydık menekşe parasına!

Nazım Hikmet – Mor Menekşe, Aç Dostlar, Ve Altın Gözlü Çocuk

*

Bu güne taşımak cumhuriyeti
Kolay bir iş değil, başardın çocuk
Anlamak istersen sen hürriyeti
Yalnız Hakka eğil, başardın çocuk
Beni görmek demek, cansız resmimi
Görmek demek değil, fani cismimi
Ya da ezberlemek, benim ismimi
Fikirlerimi bil, başardın çocuk
Beni sevmek demek, mavi gözümü
Sevmek demek değil, nurlu yüzümü
Tanıyıp ruhumu, tartıp özümü
İlkelerimi bil, başardın çocuk
Söylediklerimin şudur nedeni
Taşlaştırmak değil naçiz bedeni
Cumhuriyet ancak yaşatır beni
Devrimlerimi bil, başardın çocuk
Hala altındaysa millet sancağın
Dalgalanıyorsa gökte bayrağın
Her karışı senin, kutsal toprağın
Gözyaşlarını sil, başardın çocuk

İhsan Ertem – Atam ile hasbihal

*

Tahta, rahle, hep mükemmel;
Hiçbirisi yoktu evvel.
Hasırlarda sürünürdük,
Evlere hep câhil döndük.
Bize nisbet bugün birer
Küçük âlimsiniz sizler.
Okuyunuz; okuyanlar
Çok şey bilir; çok şey yapar;
Murâdına onlar erer,
Cennete de onlar girer,
Onlar cidden mes’ud olur.
Bu geçit pek korkuludur:
Öğrenmezsek yolu, izi;
Yolda kurtlar
Murâdına onlar erer,
Cennete de onlar girer,
Onlar cidden mes’ud olur.
Bu geçit pek korkuludur:
Öğrenmezsek yolu, izi;
Yolda kurtlar kapar bizi!
Okumalı, oynamalı,
Hiç işsiz oturmamalı.

Evet, sabâh olacaktır, sabâh olur, geceler
Tulû-ı haşre kadar sürmez; âkıbet bu semâ,
Bu mâ’î gök size bir gün acır; melûl olma,
Hayâta neş’e güneştir, melâl içinde beşer,
Çürür bizim gibi… Siz, ey fezâ-yı ferdânın
Küçük güneşleri, artık birer birer uyanın!
Ufukların ebedî iştiyâkı var nûra.
Tenevvür… Asrımızın işte rûh-ı âmâli;
Silin bulutları, silkin zilâl-i ehvâli,
Ziya içinde koşun bir halâs-ı meşkûra.
Ümîdimiz bu: ölürsek de biz, yaşar mutlak
Vatan sizinle şu zindân karanlığından uzak!

Tevfik Fikret

*

Senin acıların ve hıçkırıkların,
Dünyamda duyulmaz çocuk!
Herkes kendine bir iş bulur,
Tarafına bakan olmaz çocuk!
Bombalar üzerine yağarken,
Üstünü kimse örtmez çocuk!
Herkes kendi derdindeyken,
Kulağına ninni söylemez çocuk!
Gözünden kanlar damlarken,
Rengine kimse aldırış etmez,
Nereden gelip nereye gittiğini,
Geçmişini düşünmez çoçuk!
Doğdun, kıcacık ömrün öldün!
Kimse ölmeden bilemez çocuk!
Salıncakta kucaklarda sallandın,
Beşikten mezara der unuturlar çocuk!

İkram Gökhan Akcebe – Unuturlar Çocuk

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: