Bir gün batımında İzmir.

Yaşam; ayrılıklarla, kavuşmalar arasındaki bitimsiz bir aşk gibidir !

kenti dolaştım son defa yanıma almadan seni
bir martı sesi, dalganın bir kıvrımlı cilvesi
ne mümkün sensiz İzmir uyansın sabaha
sonunda kar yağdı ayaklarıma / kızıl yaz günü

Şiirin tamamını okumak için tıklayınız ! 

***

©Dr.M.Halit Umar

Kızarız, acımasızca eleştiririz çünkü bu ülke -Türkiye- daima her şeyin daha iyisine, daha güzeline layıktır diye düşünürüz. Ne ki, zaman olur, o düzensizliğine, kendine özgü oriyantalizmine, hatta sokaktaki çamuruna bile özlem duyarız.

İnsan işte…

Beni en çok etkileyen anlardan biri de ülkemden ayrılışımdır. O nedenle uçaklara kızarım, beni alıp eldiyarlara götürüyorlar, derim! Ama ayrılık olmazsa kavuşmanın da olamayacağını bilir, sessizleşir, gözlerimi ıslatan yaşı kimseye göstermeden, elimde varsa bir fotoğraf makinesi, bir kez daha ayrılığımızı ölümsüzleştirmeye, geride her an değişen yeni kesitler bırakmaya çalışırım. Ekte sunduğum birkaç kare, İzmir’den son ayrı düşüşümün belgesidir.

Şarkıdaki gibi, “Gölgelendi sular” yerine, “Gölgeleri uçakların…” diye mıraldanırım.

Sonra İzmir’in bugünkü betonsal manzarasına veda ederim. Karşıdan Karşıyaka, beri yandan Alsancak-Gümrük-Konak hızla geçerler gözlerimin önünden, giderek sislenirler karemde.

Tanıdık gelen yüksek binalar da ufalmaya başlarlar. Bir zamanlar Güzelyalı ve Üçkuyular’a kadar uzanan Mithatpaşa Caddesi’nin önünde, yakın bir geçmişte, koca koca kayalar ve taşlarla doldurma yöntemiyle elde edilmiş olan yeni sahil yolu Ege Denizi’ni kucaklar şimdi. Üçkuyular Feribot İskelesi ise tanıdık gelen son sahnedir. Sonra…

Sonra Ege Denizi koyu mavisi ve haşmetiyle belirginleşir. Selanik ve Yunanistan kıyıları, derken Avrupa kara kıtasının yüksek ve karlarla kaplı dağları. Gözlerimi kaparım, daha bir saat önce baba toprağına bastığımı, içime huzur veren, BENİM dediğim vatanımdan ne kadar uzaklardayım!

Sonra her şeyiyle muntazam, düzenli, uygar bir ülkeye geliveririm. İşin ilginci, burası da benim vatanım olmuştur artık. Hani Erasmus’un dediği gibi bir his içimi ısıtmaya başlar:

Tüm Yeryüzü vatanındır.

Ben yine de geride bıraktığım müthiş kargaşayı, basit bir yağmurda bile tıkanan logarları, bir kar yağışıyla kapanan yolları, güneşte kuruyup çatlayan toprağıyla ana-baba ülkemi, yeniden başlayan, bitmek bilmeyen özlemlerimle düşlemeye başlamışımdır.

Yaşamı ayrılıklarla kavuşmalar arasında yaşanan bitimsiz bir aşka benzetirim. Bu ruyanın hep sürmesini dilerim.

Aşkım seni korusun Analar Dolusu sevgili toprak...

***

 

Bir gün batımında…
İzmir, Kordon. Gündoğdu Anıtı. 8 Kasım 2004.